Lisa leert haar lichaam bewegen door anders te denken

Maandelijks verschijnt op onze site een blog. Hierin wordt een actueel nieuwsitem uitgediept of een behandelmethode van een blessure of aandoening toegelicht. Deze maand meer over de begeleiding en activering van meervoudig gehandicapte kinderen.

Spel en plezier in therapie voor gehandicapte kinderen Je kind groeit!.
Bewegen is noodzakelijk. Voor volwassenen, maar vooral voor kinderen. Door onder andere sport en spel leren ze nieuwe handelingen en stimuleren ze hun zenuwstelsel. Daarnaast worden de spieren en botten versterkt en ontwikkelen ze een goede conditie. Oefenen en herhalen van bewegingen zorgen ook voor stimulans van de grove en fijne motoriek. Dit is belangrijk voor alle kinderen tot hun 18e. Het probleem zit in de verplichting -  zodra er iets 'moet', gaat je kind in de weerstand - iedere ouder ervaart dit wel eens.

Een effectievere manier van therapie.
Als je een kind hebt met een beperking is dit vergelijkbaar. Beweging en oefening wordt dan in therapievorm verwerkt. Naarmate je kind ouder wordt, manifesteren de beperkingen zich zwaarder. Tegelijk neemt vaak het zelfbewustzijn toe - je kind ervaart steeds sterker de eigen handicap(s) en de snellere omgeving. Daar bovenop proberen de therapeuten en ouders activiteiten 'op te leggen', die nieuw zijn of moeilijk. De reactie uit zich in frustratie: 'Snap dat dan! Ik wil wel, maar ik kan niet! Leg het me dan zo uit dat ik het wel kan!'.

Ton heeft met behulp van studie en ervaring een effectievere manier van therapie ontwikkeld voor gehandicapte kinderen. Om een illustratie te geven van deze therapie nemen we als fictief voorbeeld 'Lisa'. Lisa heeft meerdere handicaps. Ze zit in een rolstoel, kan zich niet verbaal uitdrukken en haar klachten bevatten onder andere spasmes. Door spel en plezier te gebruiken, zorgt Ton ervoor dat de op maat gesneden vorm van een sessie door Lisa als leuk wordt ervaren. De inhoud wordt bepaald door het einddoel van Lisa in zicht te houden - Ton leert Lisa haar lichaam te bewegen door anders te denken.

Stapje voor Stapje.
Eén van Lisa's problemen was dat ze geen drinkbeker kon vasthouden. Het spasme zat in de weg en vastgrijpen en vasthouden was iets nieuws dat ze niet kende. Maar Lisa kon wél zelfstandig een vuist maken. Stapsgewijs is Lisa geleerd, dat vastgrijpen het maken van een vuist is, en vasthouden het continueren van die vuist. Al vrij snel had Lisa door hoe ze dit bewust kon doen. Vervolgstappen omvatten het spelen met een bal (pakken, vasthouden, loslaten en mikken).

Opvallend is dat binnen de therapie ook de normale omgangsvormen vallen: begroeten, netjes dankjewel zeggen of stoppen met mopperen en gewoon zeggen wat er mis is. Maar één bijkomende handicap was het communiceren met Lisa. Spreken kan ze niet. Het alternatief is een computer met toetsenbord op haar rolstoel. Door te typen maakt ze zichtbaar wat ze wil en 'praat' ze met ouders, visite en behandelaars. Ze had echter moeite met typen en volgens de ouders deed ze ook een beetje alsof, door gebrek aan motivatie. Daarbij is Lisa nu tien en besloot ze vroegtijdig te gaan puberen.
Ton heeft de communicatiebeperking samen met haar opgelost. Door te starten met iets wat Lisa eigenlijk niet kon en mocht - haar middelvinger opsteken! Er is niets leuker en spannender, dan leren wat volwassenen doen, iets wat stout is en eigenlijk niet mag. Toen Ton haar uitlegde wat ze mocht proberen was alle weerstand weg en glansden haar ogen ondeugend. Binnen en buiten de sessies met Ton ging Lisa keihard aan de slag met haar middelvinger. Oefenen, oefenen, oefenen. Tot ze het kon. Hoe groot kan de grijns zijn van een kind, die de middelvinger opeens kan opsteken…

Uiteraard zijn Lisa en Ton niet gek: die middelvinger was iets tijdelijks. Ze doet het nu niet meer - behalve als ze echt boos is. In plaats daarvan gebruikt ze haar toetsenbord nu goed en communiceert ze vele malen beter met haar omgeving. Ze heeft namelijk geleerd een vinger te strekken, te buigen en te richten. Het mogen opsteken van de vinger was slechts een werkbare stimulans voor een benodigde activiteit.

Lisa kijkt volgens haar ouders elke week uit naar de bezoeken van Ton. En de vooruitgang is duidelijk merkbaar. Ze is sterker en motorisch wordt ze steeds beter, elke week een klein stapje vooruit.

Herkent u in de voorbeelden ook iets van uw eigen kind? Bent u benieuwd naar de opzet van de therapie en de mogelijkheden voor uw kind? Kijkt u dan verder onder 'Meervoudig gehandicapte kinderen' op de site of neem contact op met Ton.

Note: De naam Lisa is fictief het verhaal niet!

Eén van de specialisaties van Ton, de Triggerpointcoach van OptimaSport, is het activeren en begeleiden van (meervoudig) gehandicapte kinderen (zie verder op deze site voor meer info). Dit doet hij al sinds de start van zijn opleiding in 2005, waarna het altijd een vast gegeven is gebleven in zijn 'Praktijk voor triggerpointtherapie Ton van der Winden'. Hij begeleidt intensief een aantal kinderen 2 tot 5 keer per week. Door spel en plezier te gebruiken ervaart het kind de sessie niet als een noodzakelijk kwaad, maar als een speeluur of een hele leuke les. Uit recent promotieonderzoek (zie 'Nieuws') blijkt dit bewezen effectief, iets wat wij al jaren weten. Naast de beschreven oefentherapie worden ook andere specialismen gebruikt in de sessies: massage en triggerpoint-therapie zijn een terugkerend onderdeel in pijn- en motoriekbehandeling.